Home

 

Wim Suurbier, de PSP en het rechtse gebral van Marcel van Dam.

Vanaf midden jaren negentig worden er prachtige jaarboeken over Ajax uitgegeven.
Hard kaft, glimmende bladzijden, mooie kleurenfoto’s en sterke teksten van David Endt.
Begin jaren zeventig lag er ook jaarlijks een boek over Ajax in de winkel.
Geen hard kaft, ook geen kleurenfoto’s en het papier was van veel mindere kwaliteit dan tegenwoordig. Wel prachtige zwart-wit foto’s van Gerrie Muhren, Piet Keizer en Johan Cruijff met ludieke onderschriften. Ook de teksten van Frits Barend waren sterk.
Wedstrijdverslagen, interviews en geschreven spelersportretten van alle selectiespelers.
Ook over Wim Suurbier wordt in 1970 door Barend geschreven in Topclub Ajax deel I:

Buiten het voetbal zit Suurbier graag thuis in zijn woning in Bergen. Voor zover mogelijk is de inrichting van het huis door Willem en zijn vrouw Marion zelf bedacht en uitgevoerd.
Op zijn stereodraaitafel legt het echtpaar Suurbier bij voorkeur Rythm en Blues, Beatles en Stones, maar ook platen van mensen als Aznavour. Als Suurbier leest, pakt hij bij voorkeur een roman of een detective. Van de grote literaire werken heeft Tolstois Oorlog en Vrede veel indruk gemaakt op de langharige, vijfentwintigjarige Suurbier. Politiek gezien voelt zwarte Wimpie het meest voor de PSP.

In de jaren zeventig stemden veel voetballers VVD maar Suurbier vindt geld minder belangrijk en hij voelt zich wel thuis in de linkse hoek.
Ruim dertig jaar later interview ik Suurbier in Heerenveen
Hij is weinig veranderd, goed afgetraind komt hij in blauwe trainingsbroek en wit shirt op gymschoenen de ontvangsthal van het Abe Lenstra Stadion binnenlopen. Hij is wel iets grijzer geworden maar nog steeds even spontaan als in 1970. Nog steeds zegt hij waar het op staat, ook over gevoelige onderwerpen als criminaliteit onder buitenlanders:
“In Rotterdam is de criminaliteit enorm toegenomen. Daar voel je je echt niet veilig meer hoor als je over straat loopt. Dat zijn gewoon feiten dan moet je dat toch mogen zeggen! Dat heb ik zelf ook altijd gedaan. Of je nou rood, zwart, blauw of wit bent het maakt mij niet uit. Ik zeg tegen iedereen de waarheid. Zo’n Blokker van dat winkelbedrijf die ken ik dan een beetje, (Blokker gaf in de zomer van 2002 in zijn jaarverslag aan dat zijn personeel een behoorlijk risico liep slachtoffer te worden van een roofoverval door allochtonen, hiervan gaf hij de schuld aan politici) die man is echt niet dom hoor, denk jij dat die zomaar een verhaaltje verteld? En dan dat commentaar van die hypocriet van een Marcel van Dam. Laat die Van Dam zelf eens bij Blokker in de winkel gaan staan dan kan hij het zelf eens meemaken of laat hem zelf eens in een achterstandswijk gaan wonen!”
Tja, Marcel van Dam…..
Is het links om de ophef over criminaliteit onder allochtonen zwaar overdreven te noemen?
(Cijfers gepubliceerd op de voorpagina van zijn eigen Volkskrant vertellen helaas een ander verhaal). Volgens mij is het links als je problemen onder allochtonen (en ook Nederlanders!) signaleert en daarna probeert op te lossen.
Deze problemen in de achterstandswijken te bagatelliseren vanuit je riante villa is makkelijk en doet mij denken aan rechts gebral.
Hoe komt Jan Splinter door de winter?
Marcel van Dam weet het allang niet meer. 

Harry Walstra, 18 maart 2003