Home

 

 

Het is 7 juli 1974, kwart voor vier s'middags. Samen met zijn ploeggenoten wacht Sepp Maier op het teken van scheidsrechter Graham Taylor om het veld op te gaan. Buiten wachten 80.000 toeschouwers, over een kwartier zal de WK-finale beginnen. De Nederlandse spelers komen ook aangelopen, de spanning is nu te snijden. Maier fronst zijn voorhoofd. Suurbier, Haan, Krol, Neeskens, Rep en Cruijff. Die koppen heeft hij eerder voor een wedstrijd gezien in de catacomben van een stadion. Verdammt!! Nu weet hij het weer, hij heeft geprobeerd het te vergeten. Het was die inktzwarte avond van 7 maart 1973.  Olympisch stadion te Amsterdam. Kwartfinale Europa Cup I: Ajax-Bayern Munchen 4-0. Doelpunten van Gerry Muhren, Johan Cruijff en tweemaal Arie Haan. De doelpunten van Haan waren het gevolg van enorme blunders van Maier. Na deze wedstrijd wou Sepp stoppen als keeper en weer terugkeren naar zijn oude beroep van bankwerker. Hij wordt een beetje treurig en krijgt ook weer die pijnscheuten in zijn hoofd net als op die verschrikkelijke avond. Zal hij Helmut Schon (bondscoach) vragen om Wolfgang Kleff (reservekeeper) een basisplaats te gunnen? Een moment van zwakte, maar dan vermant hij zich. Nee! Hij is nu niet meer de joker van Amsterdam maar de held van Duitsland. Tijdens de halve finale in Frankfurt tegen Polen was hij fantastisch en speelde zijn beste wedstrijd ooit. Die Hollanders zullen er vandaag geen één inkrijgen. Het is één minuut over vier. Er is een minuut gespeelt en de Duitsers zijn nog niet aan de bal geweest als Cruijff op eigen helft de bal krijgt aangespeeld. Hij begint aan een lange solo maar wordt net buiten het strafschopgebied door Uli Hoeness neergehaald. Scheidsrechter Taylor legt de bal echter op de stip. Neeskens neemt zijn aanloop, Maier duikt naar rechts en Neeskens schiet de bal hard door het midden. "1-0, we leiden!!" schreeuwt Herman Kuiphof miljoenen Nederlandse  huiskamers in. Een enorme dreun voor Maier maar voor de tweede keer deze dag richt hij zich op. Een paar minuten later. Een snelle counter van Oranje. Wim Jansen speelt de bal op Cruijff die samen met Rep alleen tegenover Beckenbauer komt te staan. Cruijff tikt de bal opzij maar Rep schiet met links tegen de snel uitgekomen Maier op. Rep zeventien jaar later: "Dat had een doelpunt moeten zijn maar de hoek was toch behoorlijk moeilijk en Maier was goed zijn doel uitgekomen." Na  doelpunten van Breitner en Muller is de ruststand 2-1 voor Duitsland. In de tweede helft speelt Nederland vol op de  aanval. De grootste kans is voor Neeskens die na een voorzet van de ingevallen René van de Kerkhof de bal vol op de slof neemt maar recht op Maier schiet. Maier maakt maar één fout, na een corner van Rep stompt hij verkeerd waarna Breitner  koppend redding brengt. Ondanks een gevaarlijk afstandsschot van Neeskens en kansen voor Rep en Van Hanegem wint Duitsland. De beste keeper van de wereld is met Duitsland wereldkampioen  geworden.
 
Dertig jaar voor de WK74 wordt Josef Dieter Maier in Metten geboren. "Sepp" is een jaar oud als hij met zijn ouders en twee broers verhuist naar Haar. Een dorp in de buurt van Munchen. In Haar wordt hij lid van de turnvereniging. Pas als hij negen jaar is gaat hij voor het eerst voetballen in  teamverband. In het schoolteam van TSV Haar speelt hij mee als aanvaller. Een paar jaar later wordt hij keeper. Als hij vijftien jaar oud is speelt hij in de jeugd met Haar een thuiswedstrijd tegen Bayern Munchen. Bayern wint met 0-7 maar de kleine Sepp keept heel goed. In 1959 vertrekt hij dan ook naar FC Bayern Munchen. Al jong heeft hij een uitstekende  mentaliteit. Naast zijn opleiding als bankwerker traint hij drie maal in de week bij Bayern aan de Sabener Strasse. Na afloop moet hij op zijn brommer weer naar huis in Haar. Alle inzet is niet voor niks. In het seizoen '63/'64 wordt hij als negentienjarige de vaste keeper van Bayern (geschreven met hulp van het Kicker boek "Sepp Maier" uit 1975 van Hans  Schiefele). Daarna.... Successen, successen, successen. Landskampioen, winnaar van de Duitse beker, driemaal de Europa Cup I, winnaar van de wereldbeker en in 1975, 1977 en 1978 uitgeroepen tot Duits voetballer van het jaar. Na een verkeersongeluk in 1979 beëindigd hij in 1980 na 473 competitiewedstrijden zijn carriëre.
  
Ondanks concurrenten als Wolfgang Kleff, Bernd Franke, Rudi Kargus, Norbert Nigbur en Dieter Burdenski speelt Maier 95 interlands. Soms oogt hij wat nerveus maar dat is normaal met een type als Franz Beckenbauer voor je. Maier was niet altijd foutloos (in het seizoen '73/'74 maakte hij een moeilijke periode door bij Bayern) maar bondscoach Helmut Schon wist dat hij op belangrijke momenten op Maier kon vertrouwen. Daarnaast was Maier met zijn humor ook belangrijk voor de sfeer in de ploeg. Op het WK van 1966 in Engeland was zijn humeur iets minder dan normaal. Kort na zijn interlanddebuut op 4 mei 1966 in Dublin tegen Ierland (0-4 winst) was hij op het WK slechts bankzitter. Vier jaar later had Maier een basisplaats tijdens het WK in Mexico en werd met Duitsland derde. Het EK72 in  België leverde goud op na een 3-0 zege tegen Rusland. Het WK van '74 in eigen land werd gewonnen en op het EK van '76 werd een tweede plaats behaald na verlies tegen Tsjechoslowakije.  Het WK78 in Argentinië wordt geen succes. Duitsland komt niet bij de laatste vier. In de tweede ronde wordt gelijkgespeeld tegen Italië en Nederland terwijl de laatste groepswedstrijd tegen Oostenrijk met 3-2 verloren word. De laatste interland is voor "die Katze von Anzing" in 1979. Hierna wordt hij  opgevolgd door een andere doelman van wereldklasse: Toni Schumacher.

Zijn afscheidswedstrijd speelt hij in 1980 voor 80.000  toeschouwers in Munchen met Bayern Munchen tegen het Duitse elftal. Hierna heeft hij meer tijd om zich bezig te houden met zijn eigen tenniscomplex "Tennispark Sepp Maier" in Anzing. Maar in 1986 keert hij bij Bayern terug als keeperstrainer. Ook bij het nationale team wordt hij keeperstrainer. Sepp werkt nu bij het nationale team en bij Bayern met een nieuwe keeper van wereldklasse: Oliver Kahn.

(Interview met Sepp Maier in voorbereiding).

Harry Walstra, 28 april 2002